Posts Tagged With: Ayrılık

Musa Eroğlu..

1946 İçel-Mut doğumlu, Türk Halk Müziği Devlet Sanatçımız Musa EROĞLU…

1965 yılında ilk olarak Ankara Radyosunun sınavına girmiş ama kazanamamış. Kazanamadım ama neden kazanamadığımı öğrendim; bilgisizliktendi, diyor. Ve 1971 yılında ikinci kez aynı sınava giriyor, bu kez sınavı kazanıyor. Çünkü çok çalıştım, diyor. Ve hayatında çalışmanın ve öğrenmenin önemini her zaman özellikle vurguluyor.

Büyük Halk Ozanı Karacaoğlan‘ın eserlerini ortaya çıkarmış ve özgün yorumuyla bestelemiştir. Karacaoğlan’a kendisini yakın hissettiğini de vurgulayan Musa Eroğlu, Günümüzün Karacaoğlan‘ı diye de anılmaktadır.

Musa Eroğlu dediğimizde özellikle sazın, bağlamanın bir türküyle nasıl bütünleştiğini yorumlarında görüyoruz. Abdurrahim Karakoç’un yazdığı “Mihriban” isimli eserini Musa Eroğlu’nun eşsiz yorumuyla daima hatırlarız.

Naif kişiliği ile her zaman Halk Müziğinde ön plana çıkmaktadır Musa Eroğlu.

“Ben Ayrılık İstemedim
Sebep Olanlar Utansın
” sözleriyle ; 

Musa Eroğlu ve ZAMANSIZ YAĞMUR isimli türküsü…

ZAMANSIZ YAĞMUR

Ben Ayrılık İstemedim
Sebep Olanlar Utansın
Ülker Vurdu Yaprağıma
Mevsim Dursun Güz Utansın

Çürümüş Yaprak Gibiyim
Güz Değil Bahar Utansın
Çatlamış Toprak Gibiyim
Irmaklar Çaylar Utansın

Dağlar Girdi Aramıza
Taş Çürüsün Yol Utansın
Diken Sardı Ellerimi
Naz Etmesin Gül Utansın

Çiğ Düşüyor Gözlerimden
Islanıyor Yanaklarım
Kurumuş Toprak Gibiyim
Zamansız Yağmur Beklerim

Söz-Müzik : Musa Eroğlu 

Aranjör : Ahmet Özgül

Reklamlar
Categories: Genel, Müzik | Etiketler: , , , , , , , , , , , , , , | 2 Yorum

Eylül’dü

Eylül’dü..

Dalından kopan yaprakların
Sararan yanlarına yazdım adını
Sahte bir gülüşten ibarettin oysa.
Ve hiç bilmedin ellerimin soğuğunu.
Eylül’dü.
Di’li geçmiş bir zamandı yaşadığımız
Adımlarımızın kısalığı bundandı
Bundandı gözlerimin durgunluğu.
Sarı sıcak cümlelerde sözün kadar yalan,
Ellerin kadar ıssız,
Sen kadar zamansız molalar veriyordum
Ve çocuksu bir bencillikti hüznümüz.
Eylül’dü.
İzlerini çizdiği zaman ansızın gidişin,
Şimdi yoktu bi anlamı suskunluğun.
Çırılçıplak kalakaldım sessizliğinin orta yerinde.
Sonra sesime yankı vermeyen uçurumlar kıyısında yürüdüm bir zaman
En çok sesini aradım.
Gözlerinse asılı bıraktığın yerdeydiler hâlâ.
Gözlerini sildi zaman..
Dedim ya… Eylül’dü.
Savruluşu bundandı kimsesizliğimizin..

 

CEMAL SÜREYA

Categories: Şiir | Etiketler: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Yorum bırakın

WordPress.com'da Blog Oluşturun.