Posts Tagged With: Zor

Bu kadar işte..

 

Bu kadar doğru,  

Bu kadar yanlış. 

Bu kadar anlamlı, 

Bu kadar anlamsız.

Bu kadar tepkili, 

Bu kadar tepkisiz. 

Hepsi bu kadar..

Bu kadar yüzüme bakıyor, 

Bu kadar asla bakmıyor. 

Bu kadar konuşkan, 

Bu kadar konuşmayan. 

Bu kadar yakın, 

Bu kadar uzak. 

Bu kadar ilk, 

Bu kadar son. 

Bu kadar az, 

Bu kadar çok. 

Bu kadar deli, 

Bu kadar akıllı. 

Bu kadar akşam, 

Bu kadar sabah. 

Bu kadar var, 

Bu kadar yok. 

Bu kadar kolay, 

Bu kadar zor. 

Bu kadar önce,  

Bu kadar sonra. 

Bu kadar acemi,  

Bu kadar usta. 

Bu kadar geç, 

Bu kadar erken. 

Bu kadar hayır, 

Bu kadar evet. 

Bu kadar korkak,  

Bu kadar cesur.

Bu kadar kahkaha atıyor,

Bu kadar ağlıyor. 

Bu kadar duyarlı, 

Bu kadar umursamaz.  

Bu kadar seviyor, 

Bu kadar sevmiyor. 

Bu kadar uyuyor, 

Bu kadar uyumuyor, 

Bu kadar uyuyamıyor.  

Bu kadar işte.. 

Hepsi bu kadar..

 

 

© Nilgün YALÇIN

Reklamlar
Categories: Genel, Şiir | Etiketler: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Yorum bırakın

Korku ve Ümit

Bana dünyanın tüm teskin dolu kelimelerini, cümlelerini söyleseniz de; KORKUYORUM !

Ve dünyanın tüm karamsar kelimelerini, cümlelerini söyleseniz de; ÜMİT DOLUYUM !

Boğazımda hep bir düğüm var. Bazen yutkunmak bile zorlaşıyor.

Öyle deli gibi hıçkıra hıçkıra avazım çıkana kadar ağlamayı ne çok istiyorum..

Ve sebepli ya da sebepsiz tek başıma ya da kiminle bilmiyorum ama kahkahalara da boğulmak istiyorum..

Hayatımdaki hiçbir şeyin ortasında bulunmayan biri olarak düşünceler arasında yolculuk ediyorum..

anlamasada

“Kimse anlamasa da olur.”

Ve Oğuz ATAY‘ın o mana yüklü ifadesini yine yineliyorum :

“Anlamasan da olur. Kimse anlamasa da olur. Gerçek hürriyet budur. Ben anlıyorum. Anlatamasam da olur.”

© Nilgün YALÇIN

Categories: Genel | Etiketler: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Yorum bırakın

İhtimaller Ali..

Merhaba Ali..

Sakin sakin başlayan yağmurun gök gürültüsüyle birlikte bizlere mesajlar gönderdiği, ebediyetin ve yaşamın sembolü toprak kokusunu bu ara çokça daralmakta olan ciğerime sonuna kadar çektiğim bir İstanbul akşamında sana yazmamak olur mu hiç..

“Aynı gökyüzü..

Ama göz göze gelebilme ihtimaline bakar mısın?

Ne kadar uzaktasın..

Yok, yok..

Aslında çok yakınsın… ”  NY

 

Ali.. Hiç sevmediğini, kaç kez söyledin hatırlamıyorum, aslında saymak istemedim. Neyse konu o değil..

Sevmedim diyorsun, hiç hem de! Ya , buna inanma ihtimali olan var mı arkadaşlar?

Sevmemek bu kadar zor mu ? Kolay mı? Ya da sevmek mi kolay?

Hani ‘aşk’ demiyorum.. Sevmek bu..

Sebepsiz hiç bir şey yok bu alemde Ali.. Sen bunu çok çok iyi biliyorsun.

Sevmedim hiç diyorsan, bunun da sebebi vardır muhakkak.

 

Ah Ali..! Ne çok şey bildiğini söyleyip duruyorsun..

Sevmenin ne olduğunu bilmeyen sen misin gerçekten?

 

Allah’a emanetsin Ali..

© Nilgün YALÇIN

Categories: Ali'ye Mektuplar | Etiketler: , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 4 Yorum

WordPress.com'da Blog Oluşturun.